Ét.Nadji.fr/

Du code, des mots, des livres.

Mi virhomojn, mi malamas ilin

10/09/2020 à 20h
Esperanta teksto  Version française

Esperanta teksto

Mi planis malfermi ĉi tiun serion de artikoloj, « Libroj raportoj », kun La Maldekstra mano de la nokto de Ursula K. Le Guin, sed la prokrasto, malfacilaj kaj ĉefe manko de tempo pro mia laboro de eldono kiel mikro-entreprenisto malebligis tion.

Do Mi virhomojn, mi malamas ilin de Pauline Harmange inaŭguras ĉi tiun etan serion. Kaj ĉar mi ne volas verki libroraportojn, kiuj simple resumas la vortojn de la koncerna aŭtoro / aŭtorino, la koncizeco de ĉi tiu artikolo havos sencon1.

Antaŭe mi jam vidis la kovrilo de la libro en diversaj retoj, sed ministeria napokapo decidis minaci la eldoniston. Feliĉe, interretaj solidarecoj faris pozitivajn aferojn, kaj la relative konfidenca libro profitis de la efiko Flamby, kaj vendis milojn da ekzempleroj (la stoko eĉ elĉerpiĝis). La sensukaj homoj (sed, hej, normala por napokapoj) atribuas al reaktanco al tio, kion aliaj atribuas al fratineco, sed ĝi ne estas la pli grava afero. La libro havas celon kaj, oni devas diri, ĝiajn proprajn kvalitojn. Por pliaj informoj pri « la polemiko », vidu la subajn fontojn, kiuj ne estas ĝisfundaj.

Ĝisdatigo (11-a de septembre 2020)

La libro nun estas eldonita de Éditions du Seuil.

Do mi aĉetis ĝin, legis ĝin, kaj ĝi min pensigis. Mi instigas miajn kungenrulojn2 fari la samon, diskuti ĝin kun siaj amikinoj, sed precipe iliaj amikoj3. Cetere, la libro estas bone verkita.

Kaj kvankam estas strange komenci tian serion de artikoloj tiamaniere, mi preskaŭ finis ĉi tiun. Pro simpla kialo, menciita de la aŭtorino (kaj cetere multaj aliaj aŭtorinoj) :

La virhomo kiu rencontas virinojn kiuj parolas kun kontraŭvirhoma4 paroloj, devu silenti sin kaj aŭskulti ilin. Li lernus multajn aferojn kaj li elirus pli bona homon.
(p. 15)

Tial tiom malmulte da opinio aŭ penso ĉi-foje. Ĝi ne estas la temo. Ĉar mi laboras en eldonado mi kredas, ke la rolo de la eldonisto estas helpi la aŭtoron por esti legata (kaj ĉi tio rolo ne estas paroli anstataŭe la aŭtoro).

Ĉe Sens Critique, ĉe Goodreads, la recenzoj de la libro estas preskaŭ ekskluzive virinaj5. Ĉu ĝi estas malbona afero ? Mi ne scias. Ĉu ĝi estas ĉar viroj havas nenion validan respondojn? Ĝi estas tute ebla kaj tio estus bona.

Version française

Je comptais ouvrir cette série de billets, « Libroj raportoj » (plus ou moins : « fiches de lecture »), sur La Main gauche de la nuit d’Ursula K. Le Guin, mais la procrastination, les blocages et le manque de temps qu’implique mon activité d’assistant d’édition micro-entrepreneur en ont fait autrement.

Ce sera donc Moi les hommes, je les déteste de Pauline Harmange qui inaugurera cette petite série. Et comme je n’ai pas envie de faire des fiches de lectures qui se contentent de résumer le propos de l’autrice ou de l’auteur concerné·e, cette fois-ci, la brièveté du billet aura un sens1.

J’avais déjà vu passer la couverture de l’ouvrage dans divers réseaux, mais un cornichon ministériel s’est mis en tête de menacer l’éditeur. Pour une fois, le jeu des solidarités et du web a fait des choses positives, et le livre, relativement confidentiel, a bénéficié de l’effet Flamby2, et s’est écoulé (épuisé même) à des milliers d’exemplaires. Que les plus aigris (mais, hé, normal pour des cornichons) attribuent à de la réactance ce que d’autres attribuent à la sororité, peu importe. Le livre a un propos et, faut-il le préciser, ses qualités intrinsèques. Pour plus d’informations sur la « polémique », voyez dans les sources ci-dessous, non exhaustives.

Mise à jour (11 septembre 2020)

Le livre a été repris par les éditions du Seuil.

Donc je l’ai acheté, je l’ai lu, ça m’a fait réfléchir. J’enjoins mes cogenraires3 à faire de même, à en parler à leurs amies, à leurs amis surtout4. Sinon, c’est bien écrit.

Et même si c’est curieux de commencer une telle série de billets de cette façon, c’est tout. Pour une raison simple, évoquée par l’autrice (et bien d’autres autrices, d’ailleurs) :

Le moins que puisse faire un homme face à des femmes au discours misandre, c’est de se taire et d’écouter. Il apprendrait plein de choses et il en ressortirait grandi.
(p. 15)

Voilà pourquoi aussi peu d’avis ou de réflexion cette fois-ci. Ce n’est pas l’objet. Travaillant dans l’édition, je crois que le rôle de l’éditeur est de tenir le haut-parleur pour l’auteur (et non de parler à sa place).

Sur Sens Critique, sur Goodreads, les critiques du livre sont quasi exclusivement faites par des femmes5. Est-ce un mal ? J’en sais rien. Est-ce parce que les hommes n’ont rien de valable à y répondre ? C’est fort possible et ça serait bien.

Sources

Notoj

  1. Mi ne scias, ĉu raportante miajn impresojn pri poezia libro, mi verkus versan artikolon, sed ĝi povus esti amuza eksperimento. Mi diras ĉi tion ĉar mi pensas ke la legado aliformas ni, kaj ni devas do serioze trakti ilin.  
  2. La gehomoj kun la sama genro kiel mi. 
  3. Mi diras « precipe iliaj amikoj » ĉar kiel kutime, iliaj amikinoj intence legos.  
  4. Mi ne trovis antonimon por « mizogina » en la Reta Vortaro, do mi proponas « kontraŭvirhoma » : « kontraŭ » anstataŭ la greka « mis- », « virhoma » anstataŭ la esperanta-greka « gina » (γυνή).  
  5. Kiam mi scribas ĉi tio artikolo, mi trovis sole unu recenso virhomaj : ĝi estis nega kaj aĉa.  

Notes

  1. Je ne sais pas si, rapportant mes impressions quant à un livre de poésie, je me sentirai obligé d’écrire le billet en vers, mais ça pourrait être amusant. Cela pour dire que la lecture nous fait des choses, et qu’il faut les prendre au sérieux.  
  2. Une variante de l’effet Streisand. Figurez-vous un bourrin qui, pour le détruire, donne un coup de massue sur un Flamby et se retrouve la tête recouverte dudit dessert – vous aurez une idée de Ralph Zurmély.  
  3. Les personnes du même genre que moi. Les hommes, quoi. Dans la version en espéranto, « cogenraires » est traduit en « kungenruloj » (= « personnes dont le genre est commun »). Un certain traducteur en ligne le comprend comme « pairs », ce qui est proche, mais inexact…  
  4. « à leurs amis surtout », puisque les intéressées liront d’elles-mêmes, comme d’habitude.  
  5. À l’heure de l’écriture de ce billet, je n’ai vu qu’une critique faite par un homme. Elle était négative et indigente.